Zielona Góra – Kopalnie węgla brunatnego

Pokłady węgla brunatnego w okolicach Zielonej Góry odkryte zostały w 1838 roku przez kupca Carla Adolpha Pohlenza, a pierwszy transport wyjechał na powierzchnię prawdopodobnie w 1841 roku. Powstało wiele szybów głębinowych na zachodnich terenach miasta oraz w okolicznych wioskach. W 1884 roku powstała fabryka brykietów jako odpowiedź na poprowadzenie przez miasto linii kolejowej, czyli łatwiejszy dostęp do węgla z innych regionów.

Węgiel brunatny wykorzystywany był przede wszystkim w miejscowym przemyśle (paliwo do maszyn parowych) oraz jako materiał opałowy w domach. Jednym z największych odbiorców była fabryka tkanin F. G. Förstera (późniejsza Polska Wełna). Po doprowadzeniu prądu elektrycznego węgiel służył do jego wytwarzania.

Po II wojnie światowej miejscowy węgiel brunatny wykorzystywano jeszcze przez dwa lata do opału oraz w elektrowni węglowej, bo odcięte zostały dostawy prądu, a do miasta nie docierały transporty węgla kamiennego. Ostatecznie zaprzestano wydobycia w 1947 roku w związku z kiepskim stanem szybów oraz brakiem fachowców w tej dziedzinie.

Węgiel kamienny, to ponad 100 lat w historii miasta. Dziś jedyną chyba pozostałością jest herb górniczy na budynku przy ul. Zacisze 6.